Liever luisteren? Deze Perspective is ook te beluisteren op Spotify.
Merken investeren steeds meer in directe relaties met consumenten. Wat ooit een aanvulling was op hun bestaande activiteiten, is voor veel merken een belangrijk onderdeel van de strategie geworden. Eigen webshops, merkstores, exclusieve lanceringen en loyaliteitsprogramma’s geven hun meer invloed op de presentatie van het merk, het contact met klanten en de marge op verkopen. Dat is begrijpelijk. Waarom zou een merk de relatie met consumenten volledig aan anderen overlaten als het die ook zelf kan opbouwen? Via D2C krijgt het bovendien inzicht in koopgedrag en voorkeuren. Dat kan helpen om klanten beter te begrijpen en commerciële keuzes beter te onderbouwen.
Naarmate merken meer in D2C investeren, verandert ook de verhouding tussen de kanalen binnen hun distributiestructuur. Retailers zijn van oudsher een belangrijk verkoopkanaal voor parfummerken, maar hun rol gaat verder dan verkoop alleen. Zij laten nieuwe consumenten kennismaken met merken, bieden de mogelijkheid producten naast elkaar te ervaren en geven een merk een plaats binnen een zorgvuldig samengesteld assortiment.
Hoe D2C en retail zich tot elkaar verhouden, verschilt per merk. Een jong parfummerk dat een markt betreedt, heeft meestal nog geen uitgebreid netwerk van retailpartners of bestaande commerciële afspraken waarmee het rekening moet houden. Daardoor kan het vanaf het begin bepalen welke rol de eigen kanalen, retailers en eventuele distributeurs krijgen. Via D2C kan het direct contact met consumenten opbouwen en ontdekken welke producten, verhalen en ervaringen hen aanspreken. Dat inzicht kan helpen veranderingen in voorkeuren eerder op te merken en keuzes bij te stellen.
Tegelijkertijd moet een jong merk zijn plaats in de markt nog veroveren. Een sterke eigen webshop kan een goede basis zijn, maar bereikt niet vanzelf consumenten die het merk nog niet kennen. Retailers kunnen het onder hun aandacht brengen, ook wanneer zij er niet actief naar op zoek zijn. Werkt het merk met een distributeur, dan kan die helpen retailpartners te vinden en te ontwikkelen die passen bij zowel de huidige positionering als de ambities voor later. Zo ontstaat een structuur waarin ieder kanaal op een andere manier bijdraagt aan de ontwikkeling van de markt.
Voor een merk dat zijn positie grotendeels via retailers heeft opgebouwd, ligt dat anders. Het beschikt al over een netwerk waarin verschillende partijen jarenlang hebben geïnvesteerd. Die relaties droegen niet alleen bij aan de verkoop, maar ook aan de bekendheid, positionering en geloofwaardigheid van het merk. Consumenten ontdekten het in winkels, probeerden de producten en ontwikkelden vertrouwen mede door de omgeving waarin het merk werd gepresenteerd. Als zo’n merk zich sterker op D2C richt, verandert er dus meer dan de verdeling van de omzet. Het krijgt directer contact met consumenten en neemt zelf een groter deel van die relatie voor zijn rekening.
Dat biedt duidelijke voordelen. Het merk kan zijn eigen wereld consistenter laten zien, producten rechtstreeks introduceren en de ervaring van consumenten sterker zelf bepalen. Toch voegt een goed gekozen retailer iets toe wat een merk via zijn eigen kanalen niet op dezelfde manier kan bieden. Juist omdat een retailer meerdere merken verkoopt, heeft de keuze om één merk op te nemen en aan te bevelen een andere betekenis dan de communicatie van het merk zelf.
Wanneer D2C groeit, kan ook de rol van retailers verschuiven. Exclusieve producten, rechtstreeks contact en voordelen voor klanten die via het merk zelf kopen, maken de eigen kanalen aantrekkelijker. Die verschuiving is niet altijd zichtbaar in het aantal verkooppunten. Een merk kan bij evenveel retailers liggen, terwijl hun bijdrage aan de marktontwikkeling verandert. Daarom wordt het belangrijker om te begrijpen wat ieder kanaal werkelijk toevoegt.
Dat is niet altijd eenvoudig vast te stellen. De prestaties van D2C zijn relatief goed zichtbaar. Omzet, conversie, gemiddeld bestelbedrag en terugkerende aankopen laten zien wat er in het eigen kanaal gebeurt. De bijdrage van andere kanalen aan merkbekendheid en aantrekkingskracht is minder direct meetbaar. Een consument kan een parfum bij een retailer ontdekken en het later bij het merk zelf kopen. De omzet verschijnt dan in de D2C-resultaten, terwijl de eerste kennismaking elders plaatsvond. Het omgekeerde kan ook: iemand leert een merk via de eigen communicatie kennen en koopt uiteindelijk bij een retailer.
Groeiende D2C-omzet betekent daarom niet automatisch dat het merk als geheel sterker wordt. Een deel van die groei kan bestaan uit verkoop die anders via een retailer zou zijn verlopen, zonder dat er nieuwe vraag is ontstaan. De hogere brutomarge van een rechtstreekse verkoop is aantrekkelijk, maar daar staan kosten voor marketing, orderverwerking, klantenservice en het aantrekken van klanten tegenover. Nog belangrijker is wat de verschuiving betekent voor de totale marktpositie. Als D2C groeit ten koste van kanalen die nieuwe consumenten met het merk in aanraking brengen, kan de directe verkoop sterker worden terwijl een deel van de basis voor toekomstige groei verzwakt.
De juiste verhouding tussen kanalen verandert mee met de ontwikkeling van een merk. Sommige kanalen bedienen vooral bestaande vraag, terwijl andere nieuwe consumenten bereiken. D2C kan zelf ook belangstelling opwekken die later tot een aankoop bij een retailer leidt. Een verdeling die vandaag goed werkt, hoeft daarom niet blijvend de juiste te zijn.
D2C geeft merken steeds beter zicht op hun eigen commerciële resultaten. De bijdrage van andere kanalen aan het ontstaan van vraag is vaak minder zichtbaar. Daardoor bestaat het risico dat die bijdrage bij strategische keuzes te weinig gewicht krijgt. Wie een distributiestrategie vooral baseert op wat het gemakkelijkst te meten is, ziet mogelijk over het hoofd welke kanalen het meest betekenen voor de toekomstige marktpositie van het merk.
Merken investeren steeds meer in directe relaties met consumenten. Wat ooit een aanvulling was op hun bestaande activiteiten, is voor veel merken een belangrijk onderdeel van de strategie geworden. Eigen webshops, merkstores, exclusieve lanceringen en loyaliteitsprogramma’s geven hun meer invloed op de presentatie van het merk, het contact met klanten en de marge op verkopen. Dat is begrijpelijk. Waarom zou een merk de relatie met consumenten volledig aan anderen overlaten als het die ook zelf kan opbouwen? Via D2C krijgt het bovendien inzicht in koopgedrag en voorkeuren. Dat kan helpen om klanten beter te begrijpen en commerciële keuzes beter te onderbouwen.
Naarmate merken meer in D2C investeren, verandert ook de verhouding tussen de kanalen binnen hun distributiestructuur. Retailers zijn van oudsher een belangrijk verkoopkanaal voor parfummerken, maar hun rol gaat verder dan verkoop alleen. Zij laten nieuwe consumenten kennismaken met merken, bieden de mogelijkheid producten naast elkaar te ervaren en geven een merk een plaats binnen een zorgvuldig samengesteld assortiment.
Hoe D2C en retail zich tot elkaar verhouden, verschilt per merk. Een jong parfummerk dat een markt betreedt, heeft meestal nog geen uitgebreid netwerk van retailpartners of bestaande commerciële afspraken waarmee het rekening moet houden. Daardoor kan het vanaf het begin bepalen welke rol de eigen kanalen, retailers en eventuele distributeurs krijgen. Via D2C kan het direct contact met consumenten opbouwen en ontdekken welke producten, verhalen en ervaringen hen aanspreken. Dat inzicht kan helpen veranderingen in voorkeuren eerder op te merken en keuzes bij te stellen.
Tegelijkertijd moet een jong merk zijn plaats in de markt nog veroveren. Een sterke eigen webshop kan een goede basis zijn, maar bereikt niet vanzelf consumenten die het merk nog niet kennen. Retailers kunnen het onder hun aandacht brengen, ook wanneer zij er niet actief naar op zoek zijn. Werkt het merk met een distributeur, dan kan die helpen retailpartners te vinden en te ontwikkelen die passen bij zowel de huidige positionering als de ambities voor later. Zo ontstaat een structuur waarin ieder kanaal op een andere manier bijdraagt aan de ontwikkeling van de markt.
Voor een merk dat zijn positie grotendeels via retailers heeft opgebouwd, ligt dat anders. Het beschikt al over een netwerk waarin verschillende partijen jarenlang hebben geïnvesteerd. Die relaties droegen niet alleen bij aan de verkoop, maar ook aan de bekendheid, positionering en geloofwaardigheid van het merk. Consumenten ontdekten het in winkels, probeerden de producten en ontwikkelden vertrouwen mede door de omgeving waarin het merk werd gepresenteerd. Als zo’n merk zich sterker op D2C richt, verandert er dus meer dan de verdeling van de omzet. Het krijgt directer contact met consumenten en neemt zelf een groter deel van die relatie voor zijn rekening.
Dat biedt duidelijke voordelen. Het merk kan zijn eigen wereld consistenter laten zien, producten rechtstreeks introduceren en de ervaring van consumenten sterker zelf bepalen. Toch voegt een goed gekozen retailer iets toe wat een merk via zijn eigen kanalen niet op dezelfde manier kan bieden. Juist omdat een retailer meerdere merken verkoopt, heeft de keuze om één merk op te nemen en aan te bevelen een andere betekenis dan de communicatie van het merk zelf.
Wanneer D2C groeit, kan ook de rol van retailers verschuiven. Exclusieve producten, rechtstreeks contact en voordelen voor klanten die via het merk zelf kopen, maken de eigen kanalen aantrekkelijker. Die verschuiving is niet altijd zichtbaar in het aantal verkooppunten. Een merk kan bij evenveel retailers liggen, terwijl hun bijdrage aan de marktontwikkeling verandert. Daarom wordt het belangrijker om te begrijpen wat ieder kanaal werkelijk toevoegt.
Dat is niet altijd eenvoudig vast te stellen. De prestaties van D2C zijn relatief goed zichtbaar. Omzet, conversie, gemiddeld bestelbedrag en terugkerende aankopen laten zien wat er in het eigen kanaal gebeurt. De bijdrage van andere kanalen aan merkbekendheid en aantrekkingskracht is minder direct meetbaar. Een consument kan een parfum bij een retailer ontdekken en het later bij het merk zelf kopen. De omzet verschijnt dan in de D2C-resultaten, terwijl de eerste kennismaking elders plaatsvond. Het omgekeerde kan ook: iemand leert een merk via de eigen communicatie kennen en koopt uiteindelijk bij een retailer.
Groeiende D2C-omzet betekent daarom niet automatisch dat het merk als geheel sterker wordt. Een deel van die groei kan bestaan uit verkoop die anders via een retailer zou zijn verlopen, zonder dat er nieuwe vraag is ontstaan. De hogere brutomarge van een rechtstreekse verkoop is aantrekkelijk, maar daar staan kosten voor marketing, orderverwerking, klantenservice en het aantrekken van klanten tegenover. Nog belangrijker is wat de verschuiving betekent voor de totale marktpositie. Als D2C groeit ten koste van kanalen die nieuwe consumenten met het merk in aanraking brengen, kan de directe verkoop sterker worden terwijl een deel van de basis voor toekomstige groei verzwakt.
De juiste verhouding tussen kanalen verandert mee met de ontwikkeling van een merk. Sommige kanalen bedienen vooral bestaande vraag, terwijl andere nieuwe consumenten bereiken. D2C kan zelf ook belangstelling opwekken die later tot een aankoop bij een retailer leidt. Een verdeling die vandaag goed werkt, hoeft daarom niet blijvend de juiste te zijn.
D2C geeft merken steeds beter zicht op hun eigen commerciële resultaten. De bijdrage van andere kanalen aan het ontstaan van vraag is vaak minder zichtbaar. Daardoor bestaat het risico dat die bijdrage bij strategische keuzes te weinig gewicht krijgt. Wie een distributiestrategie vooral baseert op wat het gemakkelijkst te meten is, ziet mogelijk over het hoofd welke kanalen het meest betekenen voor de toekomstige marktpositie van het merk.